Al sinds begin 1900 verschijnen wetenschappelijke publicaties over het hyperventilatiesyndroom en dan meer over de psychosociaal bepaalde respiratoire alkalose dan het door primair organische oorzaak geprovoceerd overademen. Ondanks de indrukwekkende hoeveelheid kennis die inmiddels betreffende deze aandoening beschikbaar is, wordt bij een opmerkelijk groot aantal van de lijders daaraan de diagnose gemist.
Onder het hoofd ‘hyperventilatiesyndroom’ in de Engelstalige leer- en handboeken wordt slechts gewag gemaakt van de klassieke triade: massaal en evident overademen, paresthesieën rond mond en acra, tetanieën. In tegenstelling tot wat nog algemeen wordt aangenomen, als zou het hyperventilatiesyndroom zich uitsluitend kenmerken door acute aanvallen van overademen met de hierbij voorkomende klachten en verschijnselen, is gebleken dat de chronische hyperventilatie algemeen is.
Dat dit fenomeen vaker niet dan wel adequaat wordt gediagnosticeerd is onder andere het gevolg van:
- de onbekendheid van artsen met het verschijnsel. De aandoening komt als zodanig niet in de medische hand- en leerboeken voor en krijgt in het onderwijs aan de toekomstige arts vrijwel geen aandacht.
- een voor de aandoening kenmerkende eigenaardigheid in de klachtenpresentatie; de geconsulteerde arts ervaart hierbij een discrepantie tussen de mate van ongerustheid van de patiënt en het ontbreken van objectieve verschijnselen van een conventioneel ziektebeeld. Bovendien bestaat er vaak een vreemd soort vaagheid in de klachten en/of symptoompresentatie die een vertaling is van de behoefte van de patiënt aan houvast. Dit induceert onzekerheid aan de kant van de arts, die hierdoor geïrriteerd raakt en gemakkelijker geneigd zal zijn de patiënt gerust te stellen met de mededeling ‘dat hij niks heeft’ en dat het op ‘zenuwen’ berust.
- klachten die houvast leken te bieden en te gretig werden aangegrepen om de patiënt te verwijzen naar een specialist, die dan ook ‘niks’ vindt. Soms voelt de medicus zich door de patiënt beetgenomen, nadat hij zich heeft beziggehouden met klachten welke in de richting leken te wijzen van een stoornis in de tractus circulatorius, tractus digestivus, schildklierfunctie, of het centrale zenuwstelsel.
