hoi Hester,

ja dat is wel waar wat je schrijft over de scores, ik heb in het begin (na 4 weken) ook een pauze gehad en precies ervaren wat jij nu beschrijft. Alleen ik ben bijna aan het einde van de rit. Mijn score zou (volgens Rob) nog net dat stukje omhoog moeten kunnen. Ik begin me eerlijk gezegd af te vragen of ik nu niet zou kunnen stoppen als er geen verandereing meer komt. Dan heb ik namelijk 4 weken uitgevlakt.

Een paar weken voordat ik met de therapie begon had ik een score van 15 a 19.
Ik heb toen een aantal weken zelfbedachte CO2sparende oefeningen gedaan omdat ik toen nog zo moe en zwak was dat HyperVennen te zwaar zou zijn.
In die 4 weken is mijn score gestegen naar rond de 70, met die score ben ik gaan HyperVennen. In dat licht gezien ben ik misschien wel klaar.(want 4 maanden geoefend)

Maar ik ga nog een tijdje door, een maal daags en zie wat er gebeurt.
Ik heb namelijk ook het gevoel dat ik ongesteld ga worrden, dit duwt de score ook naar beneden.

De tentoonstelling was leuk. Op wat lichte duizeligheid na geen last gehad. Daarna lekker gebak gedaan met sap (geen koffie) en daarna nog met redelijk zelfvertrouwen door de kalverstraat gelopen (druk en heet) om bij de slegte een stapel schoolboeken voor onze zoon te scoren.
Toen we thuiskwamen was ik niet eens moe!!!!!! (ik had nog niet gereden hoor, dat heb ik mijn man lekker laten doen, niet teveel in een keer willen)

het is verbijsterend. Ik verdraag de hitte ook veel beter dan de afgelopen jaren. Ik zweet niet meer zo erg en krijg het ook niet meer zo onsterfelijk benauwd.

Er verandert zoveel in mijn functioneren, maar ook andere dingen, mijn nagels groeien bijvoorbeekd veel harder, en mijn haar schijnt het ook beter te gaan doen. Ma.w. de kalkstofwisseling normaliseert zich.
Ook niet meer als maar een droge mond, veel minder zweten en met bloedprikken merk ik sinds ik HyperVen dat mijn bloed dunner is geworden, ook niet verkeerd met een familiehistorie van bloedverdunners.

nou ja al met al een positief verhaal. Weet inmiddels dat dit hele geintje begonnen is toen ik 18 was, na een aanranding en wat hele akelige persoonlijke gebeurtenisen. Een tijdje daarna kreeg ik ineens, zonder directe aanleiding, hyperventilatie aanvallen.
Nu snap ik dat mijn buffer vanaf dat moment te laag was en dat de verschillende gebeurtenisen daarna dit alleen maar verder hebben afgebroken.
Op weg naar herstel ben ik eigenlijk dankbaar dat ik HyperVen gevonden heb.
Als dat herstel dan nog een jaar moet duren wel, na 23 jaar geen wonder en wat ik ook overhoudt, het is altijd beter dan wat ik had.

Groet en tot schrijfs Janne

[:])[/:]

Hoi Janne

Dank je wel voor het reageren op mijn stukje.
We moeten er inderdaad op vertrouwen, dat het allemaal goed gaat komen. De zoektocht is heel lang geweest om de juiste behandelmethode te vinden, maar toch denk ik dat HyperVen ook mij verder heeft gebracht dan wat dan ook. Toch vind ik het net als jij moeilijk als ik weer een terugval heb. Duik dan al gauw in het negatieve, terwijl ik weet dat het iets tijdelijks is. Ik heb nu een paar goede dagen achter de rug, maar sinds gisteren steekt de hoofdpijn weer de kop op. Heel prettig is dat deze site er is waarop ik veel herkenning kan lezen en het wat makkelijker is om het te aanvaarden dat het erbij hoort.
Mia

nou, na een weekje tobben, een beetje boven het gemiddelde, en dan beetje eronder (o bah[:]Tja[/:]) lijkt het nu gebeurt te zijn.
4 sessies achterelkaar een score van ongeveer 12 seconden hoger dan het gemiddelde van de derde maand. Zou dit nu blijven?????[:][/:]

ik ben er opgelucht van [:][/:] [:][/:] [:][/:]

ook de gebruikelijke bijverschijnselen,
extra duizelig en 'van de wereld' en een beetje diarree
o ja, ik ben idd ongesteld geworden. ook leuk, voor het eerst in tijden weer eens in mijn 'oude' ritme

blije groetjes janne [:][/:]

He janne,

Kan het dat je diaree krijgt van het HyperVennen.
Ik heb nl nog nooit van mijn leven diaree gehad. Altijd juist een moeilijke stoelgang en vaak verstopping.
Sinds ik met HyperVen bezig ben heb ik vaak last van wat diaree.


groetjes Jo

hoi jolanda jehee,

ik heb ook jaren lang een moeizame stoelgang gehad. Tot een aantal jaren geleden een eindeloze diarreestroom op gang is gekomen.
Onderzoeken bij internist en uiteindelijk medicijnen en erg voorzichtig eten.

Nu weet ik dat die diarree destijds in ieder geval samen hing met hyperventilatie.(en een hoop stress)
mijn moeder erg ziek en uiteindelijk overleden en de zorg voor een moeilijk kind. dubbele mantelzorg.(en die internist maar hengelen, bent u mischien wat depressief mevrouw, ik had gvd de week daarvoor mijn moeder begraven, mag je je dan k**** voelen aub? zie je daar komt de boosheid weer)

Mijn huisarts zegt dat verstopping en diarree (voor zover ze niet door medische dingen worden veroorzaken/'>oorzaakt natuurlijk, voedselvergiftiging, te veel bananen etc.) twee kanten van dezelfde medaille zijn en kunnen worden veroorzaken/'>oorzaakt door spanning. Nou dat klinkt wel logisch.


maar ik denk dat HyperVennen invloed kan hebben op je vertering. door al die ellende is het opletten op het toilet een soort tweede natuur geworden en ik heb gemerkt dat ik bij stijgen van de score iedere keer een wat zachtere ontlasting heb. ook nu weer.

ik denk dus dat dat wel samenhangt ja.

gaat het verder goed met je?

groetjes Janne [:][/:]

Hoi janne,

Wat een verhaal joh. Ja, jij mag echt wel spanning hebben.
Ik mag dan nog van geluk spreken. Heb allebei mijn ouders nog die me een hoop steun geven met de hyperventilatie en mijn kind is ook niet een van de moeilijkste.

Ik ben wel een erg spanninggevoelig typje. Ik trek me wel alles aan en kan heel slecht tegen het leed van anderen.

Ik heb wel onderzoeken van darmen gehad een aantal jaren geleden i.v.m. de verstoppingen. Spastische darm hebben ze toen gezegd.

Maar diaree kan ik echt niet over meepraten.

Verder gaat het eigenlijk best goed. Ik ben al 2 weken zonder hartoverslagen, benauwdheid en duizelingen.
Ben ook een keer naar de film geweest (onder begeleiding van goede vriendin).
Durf bijna niet te hopen maar ik ben wel op de goede weg geloof ik.
(ondanks nog wel anti-depressiva)

Liefs Jo

hoi jolanda,

ja zo noemde ze het bij mij ook, een spastische darm. was het een leuke film? toppie joh

ennu.... spanning dat is voor iedereen anders hoor, je kan niet in andermans hartje kijken ,

je kan niet voor een ander beoordelen wat zwaar is en wat niet.
respect voor eenander is heel belangrijk.

wat ik wel eens zeg : als iemand moeilijk doet dan heeft ie het ook moeilijk.

ik bedoel, spanning is niet iets dat je objectief kunt meten, ennu ik trek me het leed van anderen ook nogal aan, dat herken ik wel.

gewoon hopen hoor, het is een lange weg maar je komt er uit.

Wat ik trouwens heb gemerkt, nu ik weer dingen begin te doen. hmm ik ben wezen shoppen, en dat ging wel, en de week daarop ben ik dus steeds de winkels in gegaan, niet eens zozeer om dingen te kopen maar om er helemaal van doordrongen te raken dat dat nu weer gaat. Dat dat oude gevoel van 'dit kan ik niet' dus word omgezet naar 'dit gaat prima hoor'
zo ben ik ook nog een keer naar de fim geweest, ging al veel beter dan de eerste keer.

zo zet je a.h.w. het stemmetje in je hoofd om.

nou groetjes Janne

[:][/:]