Hoi Arno
Hele verhaal gelezen en ook alle antwoorden, want ik er nog aan kan toevoegen
dat ik laatst las dat de adenaline 's morgens bij het licht worden het hoogst staat.
Ik las dat natuurlijk niet voor niets, want ik ben bij het wakker worden ook vaak
zo beroerd (ik noem het de adrenalinebom) en dat kan uren aanhouden.
Ook veel lichamelijk
klachten erbij en dat lees ik bij jou niet zo.
Surf dus ook veel om te kijken wat ik daar aan kan doen.
Ook las ik dat de adrenaline 's nachts van 24.00 tot 2 uur op zijn laagst is,
en laat dat nou net de uren zijn dat ik me al tijden het best voel en dan lekker op
de bank zit bij te komen van weer een "gevechtdag"
Herken je dat of slaap je dan al? Een "normaal"mens slaapt dan natuurlijk al
Ik wil dan eigenlijk ook niet naar bed, want ik weet dat ik de andere ochtend weer opnieuw
kan beginnen. Ik schrijf het maar precies op hoe ik het voel, zodat jij er misschien iets in herkent.
Ik heb al jaren geleden gehoord dat ik een
burn-out zou hebben, daar heb ik eigenlijk nu dat ik nadenk
niet of heel weinig naar gezocht, omdat ik ook zoveel lichamelijk
klachten had van de
chronische hyperventilatie/
hyperventilatie dat ik daar veel meer
mee bezig ben/was.
We kunnen natuurlijk ook een combi hebben...
Weet jij trouwens een goede en betrouwbare website waar ik daar toch nog eens over kan lezen?
Ik voel me ook heel vaak alleen hoor, want hoe moet men snappen wat wij voelen/doormaken.
Ze hebben het immers zelf niet, dus het is niet negatief bedoeld naar die mensen toe.
Ik ga er meestal ook maar niet meer op in, maar het geeft wel steeds meer afstand van de omgeving.
Ik ben ook een vechter (wat de therapeut zei.. te hard gevochten en op een gegeven moment is het op)
hard gewerkt, perfectionistisch en zoekende naar oplossingen, dus dat herken ik allemaal wel.
Ontspannen:
Krijg je van die opmerkingen, je moet als je je niet lekker voelt, er op uitgaan...
terwijl je hart uit je keel klopt, je tig keer op het toilet zit vanwege maag/darmstoornissen,
misselijk bent, je trilt als een rietje..
als je dan die opmerkingen krijgt, voel je je pas echt alleen en op een eiland.
Ze zeggen inderdaad bewegen 's morgens (voor mij gewoon door de kamer lopen) en goed dat je uit je bed gaat, iedereen moet doen
wat voor hem/haar goed is. Geen koffie met caf.
Inderdaad ook gelezen dat als je paniek voelt opkomen dat je dan moet zeggen.. kom maar lekker..
of zoiets, want dan zakt het veel sneller weg, dan als je er tegen in gaat.
Dat je niet aan de
AD medicijnen wil begrijp ik best, want ik wil/durf dat ook niet, ben bang voor de bijwerkingen.
Dat komt omdat ik erg gevoelig ben voor
medicatie. Heb nog een paar andere aandoeningen/ziektes
en met die
medicijnen lukt het ook niet.
Maar als jij dat niet hebt, is het toch wel het overwegen waard, want je hoort en leest vaak genoeg
dat mensen er veel baat bij hebben en het een ommekeer is in hun leven.
Aangezien jij zelf aangeeft dat je je een zenuwenpatient voelt en iedereen wel weet wat zenuwen met een mens
kunnen doen.. zit ik ineens te bedenken of jij weleens een kalmeringsmiddel heb gebruikt en wat je dan voelt?
Want stel dat de
klachten een stuk zouden verbeteren of een paar uur ineens weg zijn, dan weet je dat het wel
psychisch is toch?
Groetjes en sterkte Vlinder
