Beschrijving
Klachten
Diagnose
Oorzaken
HYPERVENTILATIE

De diagnose hyperventilatie stellen

Een arts heeft, naast het opnemen van uw klachten, diverse methoden ter beschikking om hyperventilatie aan te tonen. Helaas weten zij soms niet dat deze onderzoeken ook voor het stellen van deze diagnose kunnen worden aangewend. We hebben het dan over bloedonderzoek, urineonderzoek, Electromyografie (EMG), Electroencefalografie (EEG), Electrocardiografie (ECG) en Capnografisch onderzoek (zie onderzoeksbevindingen).

Wie zich met een fobie bij een arts meldt, blijkt vaak chronisch hyperventilerend te zijn. De meeste mensen die hyperventileren hebben in meer of mindere mate fobische angsten. Soms hebben zij ook uitgesproken hypochondrische angsten (voor ziektes e.d.). Deze openbaren zich meestal na de eerste flinke hyperventilatieaanval.
De klachten waarmee patiŽnten medici confronteren, zijn meestal vaag. Zij maken vaak een nerveuze indruk en hebben moeite een arts duidelijk te maken wat ze mankeert, mede door het verminderd functioneren van het centraal zenuwstelsel als gevolg van hyperventilatie (zie beschrijving). Artsen op hun beurt zijn vaak onbekend met het complete ziektebeeld rond hyperventilatie en meestal ook niet goed op de hoogte van de psychosociale situatie van hun patiŽnt. De gealarmeerdheid van de patiŽnt in combinatie met het Ďniets kunnen vindení door de arts, maakt het stellen van de juiste diagnose uitermate moeilijk.

Een goedbedoelende dokter zal zijn patiŽnt willen geruststellen en zeggen dat 'ie niks heeft, dat het zenuwen zijn, of een lichte overspannenheid. De betrokkene voelt zich vaak beschuldigd van aanstellerij en denkt voor niets een aanslag op de kostbare tijd van zijn huisarts te hebben gepleegd. Sommigen voelen zelfs dat de arts hen verdenkt van luiheid of ambitie naar een wao-uitkering. Maar de ongerustheid over hun gezondheid neemt toe, wat leidt tot een steeds groter beroep op medische zorg. De arts beschouwt dit vaak als inadequaat of hysterisch met tot gevolg een toenemende vooringenomenheid ten aanzien van de patiŽnt. Een lange, zinloze, voor beide partijen uiterst frustrerende lijdensweg is begonnen.

Wie getraind is in het signaleren van hyperventilatie heeft aan enkele symptomen voldoende om de juiste diagnose te stellen. Een bekende methode is proberen niet vaker dan 12 maal in 1 minuut te ademen. Bij mensen die hyperventileren, treden tijdens deze test meestal de ziekteverschijnselen op waarvoor ze hulp zoeken. De relatie met hun ademhaling is zodoende vastgesteld. Een andere methode is zo lang mogelijk de adem in te houden. Bij hyperventilatiepatiŽnten lukt dit vaak beduidend korter dan 1 minuut, hoewel dit natuurlijk ook afhankelijk is van de longinhoud en algemene fysieke conditie. Maar de sfeer in een spreekkamer is voor het doen van deze tests zelden ideaal.

omhoog
Startpagina